Bazı insanlar yaşamayı ya da ölmeyi önemsemediklerini söyleyebilirlerdi ama gerçekten hayatta kalma mücadelesiyle karşı karşıya kaldıklarında, kendilerini kurtarmak için ne gerekiyorsa yaparlardı. Şartlar ne olursa olsun, kendini korumak temel bir içgüdüydü.
Çok gece yatakta uzanıp onu tekrar görmenin nasıl bir his olacağını hayal etmiştim. Canımı yakacağını biliyordum. Fakat bu kadar yakmasını beklemiyordum.
Çünkü onu göremediğimde bile gözlerinin üzerimde olduğunu hep hissetmiştim, gerçekten gitmiş olduğunu kesin olarak bilmek harap ediciydi.
En sonunda gerçekten ölmüş olduğunu ve onu bir daha asla görmeyeceğimi kabul ettiğimde korku beni ele geçirmişti.