Hamnet, dili, atmosferi ve yas temasıyla etkileyici bir roman. Köy yaşamı, aile ilişkileri ve kaybın psikolojik boyutu gerçekten iyi aktarılmış.
Ancak kitapla ilgili en büyük problemim Agnes'ti. Romanın ilk yarısında bilge, sezgileri güçlü, zeki ve özgür bir kadın olarak çiziliyor. Sezgileri her zaman doğruyu gösterecekmiş gibi geliyor. İkinci yarısında ise bu beklenti tamamen kalkıyor. Agnes’in çocukları arasındaki farkı, doğum ve hastalıkla ilgili gerçekleri, Hamnet’in ölümüne giden süreci ve kocasının Londra’daki hayatını fark edememesini, yazar tarafından bilinçli bir şekilde yazılmış bir tutarsızlık olarak görüyorum. Aldatacağı en başından belliyken bunu anladığında(o güçlü sezgileriyle) olaya umursamaz bir açıdan bakması tam bir hayal kırıklığı.
Roman burada “en bilge olan bile kaybeder, sezgi de yanılır” fikrinde olabilir ama ben düşünceyi ikna edici bulmadım. En azından bu karakter üzerinden..
Özetle romanı beğensem de güçlü bir kadın figürüyle başlayıp onu sessizliğe itmesi hoşuma gitmedi. Bu kitabı çok sevenler de olacak, benim gibi rahatsız olanlar da. Bakış açılarımız farklı olabilir.