Kendimden öyle sıkılıyordum ki en iyisi kafamı duvarlara vurmak olurdu. Bana eşlik edecek insanlar değildi aradığım, tek isteğim kendimden kurtulmaktı.
Onun karşısında kendimi göstermekten, kendim olmaktan hep çekindim. Buna zaten izin vermeyeceğine inandığımdan her daim ısrarla koruduğum o utangaç, çekingen yapımın, şayet sevgimin ölçüsü haline gelecek olursa bir tür korkaklık sayılacağını şimdi giderek daha iyi anlıyorum.