daha kendim gibi hissettiren bir cumle olamazdi...Edebiyat
her zaman kimsenin nereye uyacagindan emin olmadigi o yapboz parcasi gibi hissederdim.
Yükseklikten nefret ediyordum ama çatıların sessiz bir yanı vardı. Huzurlu. Şehrin uzaklardaki bir ambiyans gibi duyuluşu huzur vericiydi.
[Prag, 13 Temmuz 1920] Salı, biraz daha geçFranz Kafka
(Bana yeterince sevgi göstermediğini söylüyorsun ama orada oturmama izin verip karşıma oturmandan ve yanımda olmandan daha büyük bir sevgi ve saygı olabilir mi?); işte şimdi de ben seni koltuğa oturtuyor, yanımda ve dahası bana ait olmanın verdiği mutluluğu kelimeler, gözler, eller ve bu zavallı kalple nasıl içime alacağımı bilemiyorum. Yine de aslında sevdiğim sadece sen değilsin, daha fazlası; senin aracılığınla bana hediye edilen varlığım.
