Sena
@pdsena
Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim.
İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş
ölüsü yüreğim,benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına ben geçtim.
Psikolojik danışman
Erü|Pdr Öhü|Pdr Yüksek L.
17 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hepimizinki günü birlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıdan her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok gelmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.
Reklam
Aynaya baktım. Karşımda bir insan yüzü vardı. Kırıkgan, yaşayan, geçici bir yüz. Cildimi yakından inceleyerek siyah nokta aramadım. Kaküllerimin kabarıklığıyla da uğraşmadım. Görünümüme dair hiçbir şey düşünmedim. Dümdüz baktım. Karşımda bana bakan gözlere diktim gözlerimi ve kendi kendime “ ah zavallım, zavallı çocuk” diye düşündüm. Sanırım ilk defa yüzümü bu şekilde gördüm, bütünüyle.
Yalom, hüzünlü dizemEdebiyat
Okuduğum her cümlenin sonunda kendimden bir şeyler bulmanın ağırlığı altında mı ezildim, yoksa bunca zaman öğrendiğimi, tam olduğumu sandığım her noktada aslında daha bir arpa boyu yol almadığımı gördüğümde yaşadığım çaresizlik miydi beni tokatlayan bilmiyorum. İnsanların hayatının birbirinden ne kadar farklı olduğunu düşünürken ne kadar farklı olmadığını da öğrendim tekrardan. Irv.‘in cümleleri, tam çıkmaza girdiğim anlarda imdadıma yetişti. “ Danışana sunabileceğim en değerli şey varlığım. Sadece yanında ol, akıllıca bir şeyler söyleme çabasını bir kenara bırak. Fark yaratacak bomba gibi bir yorum aramaktan vazgeç. Senin yegane görevin, tüm varlığınla burada olmak. Seanstan ihtiyacı olan her ne varsa o alacaktır zaten.”
Yalom..Hüzünlü ve yaslı dizelerine yaşlı gözlerim eşlik etti. Sen bu süreçte hem hocam hem terapistim oldun. İyi ki hayatıma girdin,tüm kalbimle söylediğim kocaman bir iyi ki.. Varoluşçuluğun buram buram hissedildiği “Güneşe Bakmak: Ölümle yüzleşmek” kitabında görüşmek üzere.
İyi günlerim de oluyor ama çoğu zaman gelecekte nasıl görüneceğimi düşünüyorum. Zayıf, çöküşte, ölümün kıyısında. Kendime sık sık “Sona geldiğimde yanımda birileri olsun isteyecek miyim, yalnız kalmaktan korkacak mıyım, başkalarına yük olacak mıyım? “ diye soruyorum. Bazen can çekişen bir hayvan gibi hissediyorum ve bir mağaraya saklanıp tüm dünyadan saklanmayı düşünüyorum. Yalnız yaşıyorum. Yalnız yaşamayı sevmiyorum ve bazen eskiden yaptığım gibi kocaman bir ev kiralayıp ev arkadaşları edinmeyi düşünüyorum. İşte kötü günlerde böyle şeyler düşünüyorum. Ama dediğin gibi, iyi günler de oluyor..
Reklam