Pelin
@pelinmst
"Hayat dediğin ne ki: Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede: Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek! Bir aptalın anlattığı bir masal bu: Kuru gürültüler, deli saçmalıklarıyla dolu."
30 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yanlış detaylandırmaEdebiyat
Benim için karakterlerin psikolojisini okumak çok önemli. Bu kitapta 20 yıl tek başına ıssız adada kalmış bir adamın ruh sağlığı, hayatta nasıl kaldığının önüne geçmesi daha etkileyici olurdu. Yaptığı; tamirat,marangozluk,Silah vb. işleri o konulara ilgisi olmayan biri için sıkıcı olabilir. Zaten kitapta çoğunlukla bunla geçiyor. Keşke Gereksiz detaylar yerine daha önemli detaylar su üzerine çıksaydı.
Robinson'un Hükümdarlık Kompleksi gibi mesela.
Kendini adada bir yere yerleşmiş biri gibi değilde oranın sahibi,hükümdarı olarak görüyor. En kötüsünde Oraya her ayak basan ona itaat etmeli diye düşünüyor. 20 yıl boyunca yanlız bir adamın ilk gördüğü Cuma'nın efendisi olma çabası sanki normal ve doğruymuş gibi gösterilmiş. Eski bir kitap olduğundan ırkçılık barındırmasına şaşırmıyorum ama (Zaten İngilizcesi Friday, Dinle ilgisi yok.)
Bu kitapta meşhur polisiye kitaplarında olduğu gibi cinayet ön planda değil. Kitabın asıl amacı okuyucuya; Karakterlerin duyguları ve cinayetin felsefi boyutunu göstermektir. Bir de tabi İstanbul var. Kitap Cinayet romanı değilde İstanbulun tarihi ve nasıl kötü amaçlar için kullanıldığından bahseden bir tanıtım gibi.
En sıkıcı bulduğum kısım Başkomiser Nevzat'ın Bir anda ortaya kabus gibi çıkan özel hayatı oldu. Tabi Kitabın sonunda bunun nedenini anlamış olsamda bu kadar araya sıkıştırmaya gerek var mıydı bilmiyorum. 600 sayfa boyunca gereksiz kandırmacalar, Okuyucuyun kafasını karıştırmak için uğraşlar kitabı daha sıkıcı hale getirmiş.
Beğendiğim bir kısımda her bir hükümdardan önceki şiirsel yazılar oldu. Oraları okuması gerçekten zevkliydi.
Kitabın yazım tarzı christie'nin diğer kitaplarına göre daha farklı. Bir kişinin ağzından anlatılıyor. Kitabın çoğu cümlesinde katili bize gösteren ipuçları var. Olayları ve konuşmaları birleştirildiğinde bir sonuç elde ediyorsunuz. Amatörlükten uzak detaylıca ipuçlandırılmış katile doğru yol alan bir eser.
Katil en başından beri aklımdaydı. Aslında katil çok belliydi. Kitapta katil belirgindi ama yanlış detayla yol almak katili bulamamaya götürebilir.
Katili aramak için çok uzağa gitmeye gerek yok. Çoğunluk katili öğrenince çok şaşırmış ama benim için katil gerçekten belliydi. Uzmanlıkla yazılan, aslında karmaşıklığın içinden sıyrılan gerçeği aydınlatan bir kitap. Çoğu şey katili parmakla gösteriyordu. Bence 10/10 luk bir kitap değildi. Gerçek ayrıntıda gizlidir. Ayrıntılar gerçeğe ayna tutmuş oldu bu eserde. Karmaşıklığın içindeki basitlik...
Açıkçası kitabı beğendim. Sürükleyici bir kitaptı lakin Olaylar çok geç başladı. 250. sayfada bile tam olarak bir heyecan yoktu. Kitaptaki tüm heyecan 300. sayfalardan sonra başladı. Bu yüzden de korku ögeleri azdı. Kitapta çoğunlukla karakterlerin biliçaltlarında yatan duyguları ele alınmış. Yani korku kitabı diye geçen bir kitabın korku öğelerinin az olması korku okumak isteyenler için bir hayal kırıklığı olabilir.
Benim özellikle Rachel Creed karakterinin ölen kardeşi Zelda ile ilgili anıları ve korkuları ilgimi çekti.
King severler bu kitabı okuyabilir ama korku kitabı okumak istiyorum diyorsanız bu kitap sizi tatmin etmeye bilir.
Taşra hayatını anlatan kitaplardan sıkılacağımı düşünüyordum ki hiçte öyle olmadı. Kitap uzundu bu yüzden hemen okusam bitse diye düşünüyordum ama sonunda gerçekten bittiğine üzüldüm. Son sayfaları okurken içime bir mutluluk geldi. Sanki her şeyi ben yaşamışım da mutlu sona ermişim gibi...
Kitap edebiyat dünyası için önemli bir eser. toplumda kadının yerini ve maruz kaldıkları şeylerden bahsedip kadına dayatılan sığ düşüncelere iyi bir perde çekiyor.
