Ashab-ı kiram, Rasulullah'ın o saadetli, mübarek yüzünü görmekle ondan istifade ediyor, riyazet ve mücahedeye ihtiyaç duymuyorlardı. Uzun bir sürede zikirden elde ettiklerinden daha fazla istifadeyi, sırf bu nazarla elde ediyorlardı. İşte bu sebeple ashabın derecesine asla ulaşılamaz.