Buymuş yaşamak... Kendini kanata kanata koskoca dünyada var olmaya çalışmakmış. Aldığınız nefesler soluk borunuzu parçalarken daha çok nefes almaya çalışmakmış yaşamak. Kırıldığınız yerden parçalanmakmış...
“Güneş demek az kalır sana, ay ışığı. Güneş gündüzü aydınlatıyor. Sense koskoca bir geceyi aydınlatıyorsun, yıldızlara hayat veriyorsun. Sen ay ışığısın, Gökçe. Gündüzle işin yok. Senin derdin geceyle. Katlanamadığın karanlıkla...”
“Sevdiğinden ayrı kaldığı tek bir gün bile mahvedebiliyormuş insanı. Kalbini yakıp kavurabiliyormuş. İnsan buz gibi bir yerde yanabiliyormuş. Bir yangının ortasında donabiliyormuş. Beklerken insan; bir günü, bir asır sayabiliyormuş.”