selin zeynep.
@postfromselin
8 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Gözler ve kulaklarla doğanlar görmeyi ve duymayı, tersyüz olmuş
dünyada bir yüzü seçmeyi, anlamı gürültüyle karıştırmamayı öğrenmek zorundadır.
Kyo ile birlikteyken zihinkonuşmaya biraz başlamıştı; ama arkadaşları onun aklından habersizken, o, onların akıllarını bilmek
istemiyordu. Anlamak karşılıklı olmalıydı, sadakat ve sevgi gibi.
Dünyayı algılayış biçimimiz bu. Anlatışı yitirdik mi geriye hiçbir şey kalmadı demektir. Zaman nehrin suları gibi akıp gidiyor. Tek bir ana tutunup onu yaşamaya çalışırsak dengemizi kaybedip alabora olur ve savunmasız kalırız. Tıpkı bir bebek gibi. Kaldı ki bir bebek hayatta kalmayı başarabilir. Bizse boğulur gideriz. Bizim zihinlerimizin anlatmaya, anlatışa gereksinimi vardır. Tutunmak için. Geçmiş artık geride kaldı, gelecekte ise sımsıkı yakalayabileceğim hiçbir şey yok. Gelecek henüz koskoca bir hiçlik. Orada nasıl yaşanabilir ki? İşte bundan dolayı, sahip olduğumuz tek şey geçmişte yaşanmışları ve şu an yaşanmakta olanları bize anlatan sözlerdir. Olmuşu ve olanı.
Hatırlamaktan usanıyorum. O yüzden de okumayı tercih ediyorum. Aslına bakarsan fark eden bir şey yok. Hepsi ağacın dallarını ifade ediyor.
''Yani... öyleyse.. kitaplarda bahsi geçen her şey eşit öneme mi sahip?''
Elyed bu soruya yanıt vermeden önce bir süre düşündü. ''Hayır''dedi sonra, hemen ardından da, ''evet'', diye ekledi. Titrek bir nefes çekti içine.
Ama hikayelerle ilgili bilgiye sahip değiliz. Onları anlatamayız. Hikaye anlatabilecek kimseler çoktan göçüp gittti.