zeyneep
@postitlerimveben
Şu anda okuduğu kitap
''Derler ki, annesine küsen çocuklar hayatları boyunca kimseyle barışamazlar.''
Sayfa 300
Reklam
''İnsanın asıl evi geçmişi, çocukluğuydu. Kimsesiz büyüyen çocukların ise tek sığınağı... Masumiyet çocuklarındı çünkü. Zaman masumiyetten beslenir, yıllar peşi sıra günahkar bir ruhu taşırdı insanın kalbine. Çocukluğunu yitiren hiçbir insan masum değildi. Bu yüzden insanın asıl evi, çocukluğuydu.''
Sayfa 287
''Bir insan hakkında merak etmemen gereken en önemli şey geçmişidir. Özellikle o geçmiş, geçmeyen yaralarla kaplıysa; yara bandına dokunmak iki tarafında canını yakardı. En çok da yaralı geçmişe sahip olanı...''
Sayfa 286
''Kimsesiz bir çocuktu ve ağlarken birinin gözyaşlarını silmesinin ne demek olduğunu bilmiyordu. Yabancıydı, yüzünü bir omuza saklayıp ağlamaya... Yabancıydı, kalbini birilerine açmaya... Tıpkı Saruhan gibi, Eymen'de yabancıydı hayata.''
Sayfa 185
''Ne derler bilirsin, ancak kimsesizler birbirinin kimsesidir.''
Sayfa 100
Reklam