Dünyanın yaşamaya değer olduğunu düşünüyordu. İnsan davranışlarıyla ilgili çok önemli bir gerçeği keşfetmişti. İnsanları bir şeye özendirmek için, erişilmesi güç bir duruma getirmek gerekiyordu.
Beni bir gün unutacaksan,
Bir gün bırakıp gideceksen,
Boşuna yorma derdi.
Boş yere mağaramdan çıkarma beni.
Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme.
Boşuna tedirgin etme beni.
Bu sefer geride bir şey bırakmadım,
Tasımı tarağımı topladım geldim ,
Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm.
Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim,
Bir kere çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim.
Beni uyandırma..
Bir mahpusu(mahkumu) dünya ile hiç alakası olmayan bir zindana kapamak ona en büyük iyiliği yapmaktır. Onu en çok yere vuran şey, hürriyetin elle tutulacak kadar yakınında bulunmak, aynı zamanda ondan ne kadar uzak olduğunu bilmektir.