Hayatta sadece kendin için yaşamalı ve başkalarının söylediklerine sadece gülüp geçmelisin. Geçmişe dönüp keşke dediğinde ve üzüldüğünde yanında senden başka kimse olmayacak...
Günahlarına ağlıyor musun?
Ağlıyorsun ey insan! Ağlıyorsun ki insansın ve insansın ki ağlıyorsun. Lakin sen ağlayınca geçer sanıyorsun, gafil! Oysa ağlayınca geçmez de anlayınca geçer.
Anlamıyorsun.
"Şimdi nefsinle konuşacağın bir hikâye anlatacağım sana kâri. Nefsinin konuşacağı bir hikaye ...
Sen de ki 'hayal' ben diyeyim ki 'muhal,
imkânsız: Lakin şunu bil; ben inandım ki içimize bunları düşüren dahi nefsimizdir. Bizi durduran ve kandıran da nefsimizdir. Ve hatta şu anda içinde bir ses varsa ve 'Okuma bu kitabı, bırak' diyorsa sana inan ki o da nefsinin sesidir. Hem her kitap bir kişi için yazılır kâri. Belki de bu kitap yalnızca senin için yazılmıştır!'