Tabii umut,koşup giderken bir sokağın köşesinde,daha kurşun havadayken vurulup ölmekti.
Sayfa 99
“Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.”
halbuki ben sanırdım ki dünyada savaş
var diyedir serçelerin vakitlice uçuşu
glayöllerin yana yaslanışı fulyaların mızmızlanışı...
Zavallı insan, mutsuzluğunun nedenini başkalarına yüklüyorsun ! Dünyadaki hiçbir yetkinin değiştiremeyeceği mutsuzluğunun kaynağının dağılmış kalbin ve karışmış zihninin olduğunun farkında değilsin.
Sayfa 117
