Zarifoğlu’nun aşka, kadına her şeye bakışı bambaşka ..Edebiyat
Süleyman: Ya Zehra? Bu kız seni onca yıl bekledi, Cahit. Kızın sana dut gibi âşık olduğu her hâlinden belli. Ben anlamıyorum, problem ne ki?
Cahit Zarifoğlu: Problemi ağzınla söyledin işte: beklenmek. Beklenmek çok ağır bir yük, Süleyman.
Süleyman: İnanamıyorum sana, Cahit. Ne var bunda yani? Kızcağız sahiplenilmek istiyor. Bütün kadınların doğasında var bu.
Cahit Zarifoğlu: Hayır. Bir kadına hiçbir zaman sahip olamazsın. Hiçbir zaman. Kadın şiir gibidir. Şair de şiire asla sahip olamayacağını bilir. Bunun hasretiyle hece hece yanar.
Yedi Güzel Adam
Girdik karanlık bir sokağa. Komşaya başladın, bende peşinden. Bir sokak lambasının altında durdun ve saçlarını savurarak bana döndün. Dönerken yüzünün yarısına vuran ışıkla gamzelerini ve tatlı gülüşünü gördüm. Bu kız hayatımda gördüğüm en harika şeydi. Sonra boynuma atladı hafif dönerek, yarı sarılarak öpüşmeye başladık. Tek eksik müzikti filmlerdekine benzemesi için. Ama problem tam olarak bu. Bu gerçek hayat film değil. Böylesi daha güzel. Ben gerçeğim, sen gerçeksin, bu olanlar gerçek. Mükemmel anlar yaratıyorduk. Duygular gerçek değil sahte.
Rahmi Koç’un yaptığı açıklama ve anlattığı fıkra üzerinden başlayan tartışma, aslında çok daha büyük bir gerçeği tekrar ortaya koydu: Söz, sadece söylendiği anı değil, ulaştığı herkesi etkiler.
Bugün bir yazı okudum, şöyle diyordu:
"-Bir problem var, çözümü var mı?
+Var
-O zaman problem yok.
-Bir problem var, çözümü var mı?
+Yok
-O zaman problem yok. "
Bu diyalog tüm hayat boyunca karşılaşıp hiç olmayacak kadar büyütüğümüz problemler için cok kısa ve net bir felsefe, hayat bu sonuçta sen büyüttüğün kadar varlar. Sen kafanda bitirdiğin an hayat daha sakin oluverir. Bu kadar basit aslında..