Bir fotoğraf, bir insanı yalnızca bir an içinde yakalar. Peki ama o insanın yaşamından geriye görüntüde ne kalır? Hele ki onun hakkında hiçbir şey bilmiyorsak.
Gazze, sürekli yeniden yazılan bir şehir. Herkes kendi ilhamını, kendi üç noktasını katıyor bu yazıya. Ve herkes o andan, artık kendisine ait olmayacak o son hareketten, konacak olan noktadan korkuyor.
Otelden çıkıyorsun. Sabah olmuş. Erken mi, yoksa geç mi, kim bilir. Burada, denildiğine göre, zaman başka hiçbir yerde olmadığı kadar tuhaf akıyor. Ya hızla ileri sarıyor ya da bitmek bilmeyen bir bekleyişin içinde yapışıp uzuyor. Sonra ansızın kayıp gidiyor.