gülbeyaz avci
@proje
80 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Kahraman bakış açısı ile yazılmış bu kitabın bence en dikkat çeken yanı kim olduğu fark etmeksizin kahramanları yazarın bize ayrıntısı ile aktarması idi. Özellikle ana kahramanlarımız Gülsarı ve Tanabayın yaşamının tamamıyla aktarılması okurun kahramanları tam olarak algılaması ve empati kurabilmesi için önem arz eden bir faktördü bence. Dolayısıyla bu ayrıntılarda sadece romanı okumaya devam etmiyordum;hüznü,sevinci, utancı, heyecanı da yaşıyordum. Bir yaşamın duygularını da vermişti Aytmatov. Bu duyguları yaşarken sebepsiz olmadığını ve her duygunun da bir önemi olduğunu hissettiriyordu.Burada güzelliği aynı zamanda sadakati ile dikkat çeken bir at olan Gülsarı ve hayatının tüm ayrıntısını Aytmatovun etkileyici yazısı ile yaşadığımız Tanabayın birbirlerine olan sevgisi çok saf bir dil ile aktarılmıştı. Adeta bir sevginin tutkuya dönüşümünü okuyor gibiydim.
Reklam
Puan vermedi
Mutlu, sağlıklı ve huzurlu bir yaşam sürdürmeyi amaçlayan ve toprakla dost olan bir milletin yaşamını görüyoruz ilk başta. Peki sonra ne oluyor? Savaş patlak veriyor. Toprağa karşı fıtratımızdan gelen sevgi bir anda sadece onun verimliliğine bağlı olarak değişiyor. Savaşla Kırgız halkının gözleri hasretle etrafa bakıyor. O gözler ilk olarak toprağa bakıyor çaresizlikle. O ne çaresizliktir ki anayı da, kardeşi de, hanımı da içten içe mahvediyor. "Cepheden gelmesi beklenen bir mektubun yollarını gözlemek nasıl bir duygudur? Her gün o aziz askerin hasretiyle tutuşmak ne demektir? Bir ananın çocuklarından ve eşinden ayrılması ne büyük zulümdür! Yalnızlık korkusuyla yaşamak nasıl bir şeydir?" gibi tüm soruları cevap olarak sunuyor Aytmatov. Kendisi savaşın en başında şu cümlelerle soruyor savaşın nasıl bir şey olduğunu :"Kimbilir kaç kişi dumanlar içinde çığlık atarak yaşamını yitirmişti! Kimlerin kolu bacağı kopmuş, gözleri kör, kulakları sağır olmuştu! Bu bombardıman savaşın cılız bir yankısıydı sadece. Savaşın kendisi nasıl bir şeydi acaba?" diyerek içten içe sitem ediyor. Savaşın nasıl bir şey olduğunu etkileyici yazısı eşliğinde okuru ortaya koyarak hissettiriyor. Toprak Ana eşliğinde hem iç savaşınızı hem de toprak savaşınızı yaşıyorsunuz.
Keskin bir çizgi ile ayrılmış olan iyi ve kötü ayrımının en bariz örneklerinden olan beyaz gemi sadece araç değil bir çocuğun umudunu ve hayallerini taşıyan bir karakter gibi idi kitapta. Sevgi-nefret, iyilik-kötülük gibi zıtlıkların neden ve nasıl zıt olduklarını dahi anlayabildiğim bir kitaptı. Saf sevginin nasıl korunduğunu ve katledildiğini, iyi bir insan olmanın kötünün yanında ne kadar zor olduğunu ve bu zorlukta sabrın önemini ve çıkabileceği düzeyi olaylar birlikteliğinde gözler önüne seren Cengiz Aytmatov insanın doymayan gözünün bunları ortaya çıkardığını şu cümleler ile aktarmıştır :"Eğer yıldızlar insan olsa, gökyüzü onlara dar gelir, sığmazlardı. Eğer balıklar insan olsa, nehirler ve denizler onlara yetmezdi." Bu cümle insanın sadece doymayan gözünü değil o gözü ortaya çıkaran gönlüde ortaya çıkarmıştır. Aytmatov paranın dahi gönlü nasıl çürüttüğünü karaktere uyarlayıp okura aktarmıştır. Sayıp ve sayılması sonsuza dek sürecek olan bu keskin kötülüklerin yanında hala hayali, umudu ve mücadeleyi sonuna kadar yürütmeye çalışan iyilere peki ne oldu? Kitabın bende en can yakan yanı işte bu sorunun cevabıydı. İyiler kötülerle savaşamayacak dereceye gelmişlerdi. Artık kötülerin değil iyilerin güçsüz olarak adlandırılmaları idi. Hem onlar hem dünya hem de benim için en korkutucu yanı bu idi beyaz geminin.
Hayali uğruna zorluklarla-aile,evlilik,dostluk özlemi-karşılaşsa da yine de pes etmeden yoluna devam eden karakterimizle karşı karşıyayız.Aynı şekilde sorularımızın hepsine de cevap veren bir yazarla.Bazen mücadele gücünü kaybettiğinde kendine motto olan ''Fiilen mücadele edemesek de zihnen reddetmemek lazım.'' cümlesi onun her zaman zorluklar karşısında ayakta durmasını sağlamıştır.
O bu hayallerini anlatırken söyledikleri ve yaptıkları arasındaki bazı çatışmalarda yazarımız tarafından belli ediliyor.''Kapitalizmin aracı'' olan televizyon hayallerini anlatırken bu konu hakkında fikirlerini de anlatmıştır yazarımız.
Hayatımızdaki değerlerin önemi sadece şahsi değil toplumsaldır da.Bir milleti millet yapan en önemli olgulardan birisidir değerler.Bu hikayede de değerlerin değersizleştiği ilkesi göz önüne alınarak az ve öz bir şekilde vazgeçilmez değerlerimiz göz önünde.Bu değerlerle yaşarken aynı zamanda sadece tek canlı varlık olarak dünya içinde yaşamadığımızı bizimle beraber yaşayan canlı varlıklarında olduğunu hatırlatan bir hikaye.
