Neden ölüm hiç yakışmaz ki çocuklara?
...
Bir yakınımızın kız çocuğunun doğuştan böbrek yetmezliğine bağlı beyin kanaması sonucu öldüğünü öğrendim bugün. Evet, ölüm ve çocuk kelimeleri yan yana ne kadar da iğrençler...
Doğuştan böbrekleri olmadığı için 4-5 yıllık kısacık ömrü boyunca birkaç tıbbi makine olmadan vücuduna su alınamıyormuş. Ağızdan su içmesi yasak zaten. Bazen annesine çok susadığını, ona su vermiyorlarsa da bir bardağa koyup yanına konmasını ve suyu izlemek istediğini, söylüyormuş. Birkaç defa gizlice su içtiği için de durumu çok kötüleşmiş. Onu hayattan koparan bu son feci olay da gizlice su içmesinin bir sonucu olabilirmiş.
Bazen dizleri ağrırmış. Annesine dizlerini gösterip; "anne senin de buraların ağrıyor mu?" diye sorarmış. Annesi de onu üzmemek için "evet" dermiş. Bazen de "benim yüzümden olmasa babamın durumu çok iyi olabilirdi" dermiş.
Çocuklar bu kadar saf, bu kadar temiz çocuklar; biz yetişkinler gibi ölüyor. Düşünsenize bizler gibi ölüyorlar..!
Neden ölüm hiç yakışmaz ki çocuklara?
Oysa ne kadar huzurlu görünürler...