xx.
@pseudoo
seni ilaç sanmak, beni hasta etti…
Reklam
insan, hayatı boyunca iki yük taşır; biri hatırladıkları, diğeri unutmaya çalıştıkları. hatırladıkları bazen bir gülüş kadar hafif, bazen bir vedanın ağırlığı kadar ezici olur. unuttukları ise, gece yarısı sessizliğin ortasında kapını çalan misafirler gibidir; gelir, oturur, konuşmaz ama varlığıyla seni uykundan eder. sevgi de böyledir; bir kez içeri girdi mi, çıkmaz. zaman geçer, yüzler değişir, şehirler değişir, sen değişirsin ama kalbinde tuttuğun o yer, hep aynı kalır. ve gün gelir, en çok unuttuğunu sandığın şey, bir bakışla yeniden hatırlatılır sana.
Reklam