Enes Yüksel
@qeydebend
Düşkünlük aşkın dinidir.
Xizanî dînê evînê ye.
Selîm Temo
Öğretmen
Lisans
Hezex
Diyarbekir
159 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Wey li me û qedera me ya reş be. Çi hatîye serê me kurmancan û em pê nizanin.
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
.. Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip...
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne - üstüne,
Tükür yüzüne cellâdın,
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile.
Dayan rüsva etme beni."
Hema çi wext ev helbest bixwînim Amed tê bîra min. Nizanim çima ??
Sovyet Rusya'nın işçilerini anlamak üzerine okunabilir. Ama kitap bana abartı geldi karakterler ütopik olmaya zorlanmış. Bu kadar mükemmel yaşayan bir işçi sınıfı olamaz. Belli ki propaganda amacıyla yazılmış bir roman. Yine de kitabın işlenişi çok güzeldi okunması tavsiye edilir. Karakterlerin her biri siyah beyaz filmlerden fırlamış gibi.
Unutmadan ekleyelim roman gemi yapımıyla uğraşan Jürbin ailesini ve çevresindekilerini anlatıyor. Gemicilikle ilgilenenler zevkle okuyabilir.
Cennetin Rengi (The Color of Paradise/1999)Sinema
youtu.be/Xs2V9I5LAiM
Mohsen Ramazani, gerçekte de görme engelli ve ilk oyunculuğu 👏
10/10/2017
16.45
Uflaya puflaya öğrencileri izlemeye ikna ettiğim film. Filmin bitiminde çocukların yüzlerindeki ifadeler çok anlamlıydı. Sadece illüzyon dayatan bir dünyanın yanında gerçekliğin bu kadar net aynı zamanda muğlak anlatılması sarsıcıydı onlar için. İyi ki İran sineması var.
Gerçeklik abartılı boyutlara ulaşıp her şey yok olmaya başladığında, sınır tanımayan teknolojik olanaklar zihinsel ya da maddi anlamda her şeyi sarıp sarmalamaya başladığında, insan sahip olduğu tüm olanakları zorlayarak materyalizmin ulaştığı en üst aşama olarak nitelendirilebilecek istisnasız tüm yaşam alanlarından kovarak kendisini içine kabul etmeyen yapay bir dünya oluşturup ortadan kaybolabilmektedir.
Özgürlüğün iki olası konumu söz konusudur. Ya kendi özgürlüğümü saf hiçliğe indirgenmiş bilinç düzeyine yerleştiririm, kendinde varlığı kendi dışıma, ötekinin üzerine fırlatırım. Ya da tersini yaparım ve kendimin özgürce saf bir nesne, bir "kendinde" olduğu kurmacası içinde ötekinin hiçliğinde asalak olarak yaşarım.
Reklam