s
@questionablereader
O gece yalnız kalınca kendisi de ağladı; yaptığından ötürü değil, başaramadığından, yine hayatta kaldığından.
Reklam
Geceleri yıllardır inanmadığı bir tanrıya yalvardı, yardım et bana, yardım et bana, diye yakardı.
Kendisine iyi olduğunu, toparlandığını, dengesine kavuştuğunu telkin ediyordu ama gerçekte bir şeylerin yolunda olmadığının farkındaydı; değişmişti, tökezliyordu.
Ne kadar aşikârdı? Insanlar sadece konuşmasıyla dahi yıllar önce başından geçenleri anlayabiliyor muydu? Öyleyse nasıl daha iyi saklayabilirdi?
Reklam