Ortadirek’i bitirdiğimde üzerimde bir yorgunluk değil, ağırbaşlı bir sükûnet kaldı. Yaşar Kemal’in dili acele etmiyor; ben de ederken kendimi durdurduğumu fark ettim. Bu romanda acı anlatılmıyor, taşınıyor. Konuşmadan, şikâyet etmeden, sadece yürüyerek.
Meryemce’nin inadı bana direnişten çok tutunmayı düşündürdü. Elif’in sessizliği, insanın her şeyi söylemeden de iyi kalabileceğini hatırlattı. Ali’nin suskunluğu ise bazen en doğru cümlenin söylenmeyen olduğunu. Doğa sert ama adil; insan yoksul ama onurlu. Yaşar Kemal, insanı küçültmeden anlatıyor; belki en sevdiğim tarafı bu.
Ortadirek benim için bir yol romanı değil, sabır ahlâkı. Büyük umutların değil, küçük dayanma anlarının kitabı. Bu kitap bana şunu fısıldadı: İnsan her zaman yol almaz; bazen sadece ayakta kalır. Ama bu da bir direniştir.
OrtadirekYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 20183,476 okunma