Kenarına iliştiğin koltukta, dünyanın bir gün kurtulacağına, daha güzel bir dünyanın yaratılabileceğine, güzel günlerin geleceğine artık umut kırıntıları bile beslemeyerek; tam tersine, yaşadığın korkunç ortamda, ötekilerle yarış halinde neredeyse, yalnızca kendin için daha iyi yaşamaya özlemli, uzak bir acı, başkalarının hayatı ne kötü, bu koşullarda nasıl yaşıyorlar, nasıl dayanıyorlar…