Bu yıl yine kavuşamadım hedefime. Acısıyla tatlısıyla geçti bitti bu yıl da. Kırk beş kitap hedefi koyup on dört kitap okumuş olsam da :) (acının tatlı tebessümü) okuduğum o on dört kitaptan çok şey öğrendim.
Sıralama yapsam hangisini başa koyacağımı bilemeyeceğim ama sanırım bu yıl Zafer Yahut Hiç ve Yaşamak, o sade akıcı dilleriyle içimde akışı durmayan bir hüzün oluşturdu diyebilirim.
At vuruldu , içim paramparça Rüveyda. Dizesini bu yıl okumuş olup içimde paramparça olan günlerin hesabını verememişliğim çok oldu bu yıl.
Orhan Veli, ağlasam sesimi duyar mısınız mısralarımda? Derken düşündüm, ağladığımı gören olur mu bir gün elimden alıp giden dizelerde?
Şiir yazdığım, yeni hikayeler kurduğum bir yılı geride bırakıyorum.
2026 okuma listemin bir kısmını oluşturalı neredeyse bir ay olacak. Bu yeni yıl adına daha başka umutluyum okumaktan.
İnanıyorum, yapacağız tospağacık!
Dilerim ki 26, daha çok okuduğum daha çok okumalar yaptığım ve hedeflerime ulaşmanın keyfini ve mutluluğunu yaşadığım bir yıl olur.
Mutlu yıllar bakalım, kaplumbağalar.