Adını koyamadığım bir sancı var içimde. yarım kalmışım gibi, eksik kalmışım, bir kalbe sığamamışım. kış ortasında sokakta, soğukta bir başıma kalmışım gibi.
bir kere oturup uzun uzun konuşsaydık her şeyi halledebilirdik ama bizim sorunumuz da konuşamamaktı zaten.
"ya kabul edilmek uğruna kendini bastırmanın acısını yaşayacaksın, ya da kendin olup kabul edilmemenin acısını yaşayacaksın."
“yeniden” ne güzel bir esinti ya. yeniden sevinmek, yeniden gezintilere çıkmak, yeniden saçlarını uzatmak, yeniden sevmek, yeniden cıvıldamak, yeniden yerine alışmak. yeniden ama sanki ilk defa. mis gibi.
"yeniden kendimim. bir başkasının yoldan almak bile istemediği bu "kendilik"e yeniden sahibim. benliğimdeki çatlak kapandı; yeniden bir araya geliyorum."
| kierkegaard, tekerrür