Juliet
@railey
Math
38 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Bir Hırsızın Zihninde Dolaşmak: Sarı yüzAlıntı
Bazı kitaplar vardır, okurken karakterin omzundan tutup sarsmak, "Ne yapıyorsun sen?!" diye bağırmak istersiniz. R.F. Kuang’ın Sarı Yüz’ü benim için tam olarak böyle bir sinir harbi oldu.
Reklam
Gece ve SonraEdebiyat
Gece ve Sonra beni öyle derinden etkiledi ki, her sayfası sanki kalbimin en kırılgan köşesine dokundu. Willow (Will) ve Rosie’nin hikâyesi yalnızca bir aşk hikâyesi değil; trajedinin, kaybın ve “zamanın yanlışlığı”nın insanda yarattığı derin izlerin resmi gibiydi. İki zıt ruhun, birbirine duyduğu bağlılık ve kaçınılmaz kayıplarla yüzleşmesi bir fırtına gibi içimi sarstı; ama aynı zamanda umutla dolu bir “belki tekrar olur” ihtimalini de fısıldadı.
Bu roman sevginin kusurlu, bağların kırılgan, ama aynı zamanda yeniden kurulabilir olduğunu hatırlatıyor. Söylenen ve söylenemeyen tüm kelimeler; kaybedilen fırsatlar; “belki” ve “keşke”lerle sarmalanmış anılar… Hepsi bir araya geldiğinde, insanı hem hüzünlendiriyor hem de umutlandırıyor. Gece, kitapta sadece bir zaman dilimi değil; insanın içine çöken bir karanlık gibi. O karanlıkta kaybolan umutlar, bastırılan duygular ve iç ses… Her satırda biraz durup düşündüm: Gerçekten anlıyor muyuz, gerçekten dinliyor muyuz, yoksa sadece susmayı mı seçiyoruz?
En çok da karakterlerin yalnızlığı etkiledi beni. Kalabalıkların içinde bile yalnız olabilmek, anlaşılmadan sevmek, anlatamadan sevilmeyi beklemek… Kitap sanki içime usulca dokundu ve uzun süre kalbimden çıkmadı.
Gece ve Sonra bana şunu hissettirdi:
Bazen en karanlık geceler, insanın kendini en derinden tanıdığı anlardır. Ve bazen “sonra” dediğimiz şey, sadece bir zaman değil; iyileşmeye dair sessiz bir umut olabilir. 
Gece ve Sonra 
Claire Daverley
Malma İstasyonu – Sessizliğin İçinde Yankılanan Hatıralar
Bazı kitaplar vardır, ilk sayfasını açtığın anda sanki bir trenin penceresinden geçmişine bakarsın. Dışarıda manzara akıp gider ama senin
Kitabı okurken defalarca durup düşündüm: *“Ben başka bir karar alsaydım bugün nerede olurdum? Acaba yaşadığım hayat mı benim için doğru olan, yoksa kaybettiğimi sandığım ihtimaller mi?”*
Satırların arasında ilerlerken, aslında hepimizin içinde taşıdığı o görünmez “keşke”leri fark ettim. Hepimizin geride bıraktığı, seçmediği yollar, belki de hiç bilmediğimiz ihtimaller var. Kitap bunu öyle sade ve güçlü bir şekilde anlatıyor ki, bazı sayfalarda kendimi karakterin yerine koyarken buldum. Onun hissettiği kararsızlığı, pişmanlığı, özlemi ben de derinden hissettim.
Beni en çok etkileyen şey, hayatın aslında siyah ya da beyaz olmadığını fark ettirmesiydi. Kitaptaki iki yaşamdan hangisinin daha mutlu, hangisinin daha doğru olduğunu seçmek imkânsızdı. Çünkü her birinin içinde hem güzellikler vardı hem de yaralar. O an şunu anladım: belki de önemli olan “daha iyi” bir hayat bulmak değil, yaşadığımız hayatı sahiplenmek ve ona anlam katabilmek.
Okurken kalbimde hep şu duygu vardı: *“Belki de mutluluk, büyük kararların sonucunda değil, küçücük anların içinde gizlidir.”* Bir bakış, bir tesadüf, bir cesaret anı… İşte bunlar bütün hikâyeyi değiştirebiliyor.
Son sayfayı kapattığımda hem biraz hüzünlü hem de huzurlu hissettim. Hüzünlüydüm çünkü kitap bana kaçırdığım ihtimalleri düşündürdü; huzurluydum çünkü aslında şu an yaşadığım hayatın da kıymetini fark ettim. “İki Hayat Arasında” bana şunu öğretti: geçmişin ihtimallerinde kaybolmak yerine, bugün elimde olanı sevmeyi öğrenmek en büyük özgürlükmüş. Çok güzel bir kitaptı, mutlaka bir şans vermelisiniz. 
İki Hayat Arasında 
Jessica Shirvington
Aramızdaki 7 Yıl'ı okurken kendimi sadece bir kitabın içinde değil, kalbimin en derin köşelerinde dolaşırken buldum. Bazı sayfalarda gözlerim doldu, bazı satırlarda içimden derin bir “ah” çektim. Çünkü aslında onların hikâyesi, bir yerden sonra benim hikâyeme de dokundu.
İki insanın yıllar sonra bile birbirine böylesine bağlı kalabilmesi, mesafeler, hatalar, zaman ve tüm engellere rağmen kalplerinin aynı ritimde atması… İşte bu, beni en çok etkileyen şey oldu. Okurken “Zaman geçse de bazı hisler hiç kaybolmuyor mu?” diye düşündüm defalarca.
Belki de hepimizin hayatında, kalbinde sakladığı bir yarım kalan hikâye vardır. O yüzden bu kitabın satırlarında yalnızca onların aşkını değil, kendi içimizdeki kırık parçaları da görüyoruz. Belki unuttuğumuzu sandığımız duyguları yeniden hatırlıyoruz.
Bu kitap bana şunu hissettirdi: Bazı bağlar vardır, ne kadar uzaklaşırsanız uzaklaşın, ne kadar zaman geçerse geçsin asla kopmaz. Belki ince bir ip gibi görünür ama aslında en güçlü zincirlerden daha sağlamdır. Ve işte o bağ, insanı yeniden buluşturur.
Sayfaları kapattığımda içimde buruk bir mutluluk vardı. Hem yaşanan acılara üzüldüm hem de gerçek sevginin gücüne bir kez daha inandım. *Aramızdaki 7 Yıl* bana, sevginin sabırla, umutla ve zamanla nasıl yeniden filizlenebileceğini hatırlattı.
Belki de bu yüzden bu kitap benim için sadece bir okuma deneyimi değil, kalbime dokunan bir yolculuk oldu.
Aramızdaki Yedi Yıl 
Ashley Poston
Reklam
Reklam