Öylesine yaşıyorum işte. Benimkinden daha fazla sürüp sürmeyeceğini bilmem ama diğer insanlar da aynı durum karşısında bir süre sonra her şeyi unutup normal yaşamlarına devam ederlerdi. Çünkü insan, şartlar ne olursa olsun, bir şekilde yaşamını sürdüren bir canlıdır.
Ama benim kafamdaki bademin bir yerlerinde arıza çıkmışa benziyor. Çünkü bir tetikleyici gelse de kırmızı ışığı yanmıyor. Bundan dolayı başkalarının neden güldüklerine ya da neden ağladıklarını pek anlayamıyorum. Benim için sevinç de üzüntü de aşk da korku da belirsizdir. Hem duygu denilen kelime hem de sempati denilen ifade benim için anlaşılmaz harflerden başka bir şey değildir.