“İnsan bir zaman sonra karşılaştığı herkesi kendi gibi kaybolmuş sanıyor.Öyle olmadığını anlayınca da debelenmeye devam ediyor; kendi sesini yiyor,soğukla örtünüyor, sessizliği kışkırtıyor.”
“İnsan tozdan ibaretti ve bütün bu tozun doktoru olmanın, insanların mutsuz, hasta ya da uykusuz kaldıkları zaman hatırlayıp tekrarlayacakları şiirler yazmaktan nasıl daha iyi bir şey olduğunu anlamıyordum.”