Ramazan
@ramazan06
Süleyman Baydili, sosyal içerik üretmek için
akıl hastahanesinde röportaj yapıyormuş. Bir
hastaya sormuş:
“Sizce ömür nedir?”
Fakat aldığı cevap karşısında donup kalmış.
Akıl hastasının cevabı şu olmuş:
“Ömür, ölümü haketmek için Allah’ın tanıdığı
süreye denir...”
Reklam
Ahlâken çukurlaşan ailelerden oluşan toplumlar
yerin dibine batar.
Aile, toplumun mayasıdır, en küçük yapı
taşıdır. Toplumu ayakta tutarak geleceğe
taşıyan en önemli unsurdur. Kültürün sonraki
nesillere aktarılmasında ve milli şuurun
oluşmasında en büyük rol ailenindir. O
çökerse; din gider, ahlâk gider, maneviyat
gider. Aile, toplumun son kalesidir
Her geçen gün arkadaşlar, dostlar, tanıdıklar
bu dünyadan ayrılıyorlar.
Bir büyük sefer var… Yoldayız ve yolcuyuz.
En değerli kelimeleri hatırlıyor muyuz?
Hayat muhasebesi, ömür muhasebesi…
Tövbe, istiğfar… Özeleştiri, otokritik…
Nefis terbiyesi, nefis muhasebesi… Aklı
selim, kalbi selim… Hüsnü niyet, hüsnü nazar,
hüsnü zan, hüsnü tevil…
Türkiye’nin gençleri bir ümitsizlik
duygusundan mustarip. Gençler geleceğe
baktıklarında bir ışık görmek istiyorlar, bir iş
bulabileceklerine, kendi hayatlarını yazabileceklerine,
sevip sevilebileceklerine dair bir
ümit ışığı. Oysa hayat onlar için her geçen
gün daha fazla zorlaşıyor. Anne babalarının
televizyon karşısında uyuklamaktan yeterince
sevgi veremediği bir kuşak, bir kanser hücresi
gibi hızla ülkeyi istila ediyor. Geçtiği yerlere
sevgisizliğin tohumlarını, şefkat görmemişliğin
zehirli havasını bırakarak. Zamanımızı,
dikkatimizi, varlığımızı onlardan esirgediğimiz
için, şimdi onlar büyük bir boşlukta asılı kalmış
durumdalar. Onlara bağlanabilecekleri bir
değer, yüreklerini tutuşturan bir ülkü, hayatlarını
gülistana çevirecek bir anlam sunamadığımız
ve kendimiz gibi onları da televizyon
ekranı ve telefon karşısında yalnız bıraktığımız için
Reklam