Meğer birine aşık olduğunda şairlerin bahsettiği o yüce mutluluk ancak kişi de seni seviyorsa hissedilebiliyormuş: Peki ya o kişi değer verdiğin herkesi ve her şeyi tehlikeye atacak sırlar saklıyorsa? Aşk, ölme nezaketini bile göstermezdi. Sadece sefalete dönüşürdü. Göğsümdeki ağrı da buydu işte: Sefalet.
"ölümsüz kişiler hâlâ hayattaymış gibi gelir insana, değil mi, sanki buradalarmış, her an odaya girebilirlermiş gibi... ve insan onların öldüklerini unutur. Aslında onların ölmediğini gayet iyi biliriz, şu an sizinle benim olduğum kadar bile ölü değillerdir,"