İlk dəfə incələmə yazacam.Ümid edirəm fikirlərimi aydın ifadə edə bilərəm.
Kitaba ilk başlayanda fikirlərim biraz fərqliydi(normal olaraq :D),İagonun yaxşı,Othellonun isə pis bir xarakterdə olduğunu düşünürdüm.Amma sonra gördüm ki,yoox mən əməlli başlı yanılmışam..
İago xarakterini yetərincə öyrənəndən sonra fərqinə vardım ki,İago kimi insanlar bizim həyatımızda da var:)
Yəni, mənə şeytanı təsvir et desələr İagonu göstərərəm.
Burda məni əsəbləşdirən o oldu ki,Othello kimi böyük bir insan İago kimi birinə necə inanıb və bu qədər sevdiyi xanımının başına bu qədər böyük bir fəlakət gətirib?!:(
Lap başda heç “sübut” belə yox idi və o yenə də kiçik bir yalana görə Desnemonadan şüphələnmişdi.
Empatiya qurmağa çalışıram bayaqdan,çünki, bu bizim də başımıza gələ bilər.Bizə də belə kiçik yalan deyilə bilər.Amma biz əgər qarşımızdaki insana güvəniriksə sübut olmadan bizim ondan şüphələnməyə haqqımız yoxdur.Və burda da Othellonun elədiyi tam bir avamlıq idi.
Axırda içimin rahatlamasına səbəb olan yer isə Emilianın Othelloya gerçəkləri deməsiydi.
Və Othellonun vicdan əzabı çəkməsi içimi biraz da olsa rahatlatdı.
Biraz da yazsam bütün kitabı bura yazacam deyəsən:)))
Hal-hazırda hələ də bu kitabın təsiri altındayam.
Shakespeare’dən oxuduğum ikinci kitab oldu.
Mən çoox bəyəndim.Hamının oxuması gərəkən kitabdı,məncə.
Mənim incələməm bu qədərdir.Xoş oxumalar