İnsan alıştığı, aşina olduğu sesi değil sessizliği bile özler. Hayat bir yönüyle böyledir. Başkalarının baharı, benim ayazım kadar haz vermediğinde anlarsın ne demek istediğimi. Şimdi değil, benim rüzgarımın, başkasının güneşinden daha sıcak olduğunu hissettiğinde. Anlıyor musun?
Belki yürürsün aynı sokakta.
Ayak izime denk düşer ayak izin.
Belki saçına değer nefesim.
Belki sen de bir gün beni özlersin diye,
Seni uzakta bıraktm.
Seni uğurladm, sana kavuştum, seni terk ettim.
Bilmem kaç kilometre yol gittm.
Evren kaydı.
Sen göğüs kafesimden milim kaymadn
.......zaten ‘biz eskiden…’ diye başlayan her cümle, ya sokağa çıkar ya evlere şenliktir ya da yitirilmiş zamanlara, insanlara, uğraşlara bir ağıt, bir güzellemedir.
