reizen
@reizen
büyücü
Lisans
puqi tapınağı
81 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sahip olmadıkları ve ihtiyaçları olmayan parayı kazanmak
için sahip oldukları ve ihtiyaç duydukları şeyleri
riske attılar. Bu aptallık Bu tamamen aptallık Sizin
için önemli bir şeyi, önemli olmayan bir şey için riske
atmak son derece anlamsız.
Sahip olduğunuz ve ihtiyaç duyduğunuz şeyleri,
sahip olmadığınız ve ihtiyaç duymadığınız şeyler için
riske atmanız için hiçbir neden yok.
“Maaşla geçiniyoruz ve birikim yapmamız mümkün
görünmüyor. Daha yüksek ücretle çalışma olanağımız
da yok. Güzel tatiliere çıkmaya, yeni arabalar almaya,
özel sağlık sigortası yaptırmaya ve güvenli mahall elerdeki
evlerde oturmaya gücümüz yetmiyor. Borç içinde
kıvranmadan çocuklarımıza üniversite okutamıyoruz. Finans kitapları okuyan sizlerin şu anda elinde bulunan
veya edinme şansının yüksek olduğu çoğu şey, bizde
yok. Bizim için piyango bileti almak, sizin zaten sahip
olduğunuz ve gayet doğ gördüğünüz iyi şeyleri elde
edebilme bağlamında somut bir düş kurabilmenin tek
yolu. Biz bir düş satın almak için para ödüyoruz ve siz
o düşü zaten yaşamakta olduğunuz için bunu anlayamayabilirsiniz.
Bu nedenle, sizden daha çok piyango
bileti alıyoruz.”
Bu tür bir mantık yürütmeyi kabul etmek zorunda değilsiniz.
Parasız kalınca piyango bileti almak her şekilde kötü bir
fıkir. Fakat ben piyango satışlarının niçin sürmekte olduğunu
bir miktar anlıyorum.
Bu örneğin
üzerine, hiç şüphesiz Ajda Pekkan'ın Paris'te ne aradığı konusu
gündeme gelir yeniden. ( Fransa'da, buradaki Anne-Marie
konumunda bulunduğunu sandığımız) Pekkan'ın bizzat kendisinin
"dil, duyuş" sözcükleriyle konuyu hepimizin anlayacağı bir
dille özetlemesi, "Batı'da verdiği şöhret savaşı"nın ne alemde olduğu
sorusunu da beraberinde getirir. Sanatçının bu konuda da
artık kafası netleşmiş gibidir: "Dört yıl kadar Fransa'da kaldım.
Durak noktalarındaki birçok kişiyle yakın dostluklar kurdum.
Belki sabretsem iyi bir yere gelebilirdim. Ama Türkiye'de beni
dinlemek isteyen, gazinoları, konserlerimi dolduran, otuz altı
milyon dururken bir hiç gibi Fransa'da şöhret aramak bana anlamsız
geldi bir süre sonra. Plağımı yapıp, adımı az da olsa du -
yurdum. Savaşımı kısmen de olsa kazandım sayılır . . . "
"Paris'e gidiyorum
birtakım şeykri halletmek için. Mutlu muyum sanıyorsunuz oralarda?
Hiç de değil. Üç bin beş yüz frank ödeyerek izbe bir apartman
katında kalıyorum. Buradaki cennet gibi evim gözümde tütüyor.
Güzel kuşlarım benim, sizin kıymetinizi biz hiç bilmiyoruz.
Zahmet edip ayağımızın dibine kadar geliyorsunuz. Balkonumun
parmaklığında en güzel türkülerinizi söylüyorsunuz. Ben
ise sizleri bırakıp o Paris denen Allahın belası yere gidiyorum.
Niçin bunlar? . . Niçin bu sıkıntılar? . . Hep bir ideal uğruna. Param
olmasa idi Paris'te bugün sokaklarda sürünen bir Ajda olmaktan
öteye gidemezdim. Cebimin dolu oluşu beni felaketlerden korudu
. . . "
Pekkan'ın bütün bu olup bitenler için söytedikleri, 1968'de elde ettiği başarı için ne denli ağır bir bedel ödediğinin ifadesidir: "Bana bir şeyler oldu. Kim nereye çekse o tarafa gidiyorum. Anlatmak istiyorum, anlatamıyorum. Çalışmak istiyorum, olmuyor, bir türlü çalışamıyorum . . . Şu halime
bakın, ne hale geldim. Allah beni niye hep kötülerle karşılaştırıyor? Niye bir şeyler yapamıyorum? Niye seyirciye eskiden olduğu gibi her an bir değişiklik getiremiyorum? Semuş’u kıskandım
diyorlar. Ne saçma laf! Benim seviyeme erişmesi için daha yıllar ister. "