Vedanım
@rengahenk
320 okur puanı
Şubat 2017 tarihinde katıldı
Kitap 7 öyküden oluşuyor. İlk öykü yaklaşık 50 sayfa. Diğer 6 tanesi ise 5-6 sayfalık kısa öyküler. Kitabı ilk gördüğümde ismi de kapak tasarımı da ilgimi çekmişti ve beğeneceğimi düşünmüştüm ama öyle olmadı. Kitapta en sevmediğim şey kadınları sürekli kötü göstermesiydi. Bunun ilk belirgin örneği, adamın sevdiği kadını "ona ait olan bir mal" olarak görmesiydi. Hatta ilk öyküde başrol adam, sevdiği kadın onu sevmediği için onu öldürmek istediğini ve bundan zevk alacağını söylüyordu. Bu nasıl bir zihniyet? Zaten bu cümleyi okuduktan sonra bu kitaba asla bir daha ısınamadım. Sırf kitap yarım kalmasın diye devam ettim. Diğer hikâyelerini de beğenmedim. Zaten ilk hikâyesi yüzünden ön yargıyla başlamıştım ve hiç bana hitap etmeyen hikâyelerdi. Kısacası yazarın görüşleri ve yansıttığı karakterler asla hoşuma gitmedi. Kitaba 3 puan verdim. O da sırf kitabın başlarında geçen ve hoşuma giden anlamlı cümleler içindi.
Bunu yazan var mı diye bakmaya gelmiştim gerçekten kitabı okurken çok sinirlendim bu kadın düşmanı dil beni o kadar rahatsız etti ki evet ilk ve son öykü güzel denilebilecek seviyedeydi ama o aradaki saçma öykü??lerle ilgili yorum bile yapmak istemiyorum.
İçki, zaaflar, ertelenmiş iyilik…
Elinde olmayan bir mucize gibi verilen para, aslında ona defalarca yeni bir başlangıç imkânı sunuyor. Ama Andreas her defasında aynı döngüye dönüyor: içki, zaaf, ertelenmiş iyilik… Bu basit görüntü, romanın merkezi sorusunu oluşturuyor: kurtuluş ne zaman gerçek olur — gelmesi mümkün olan bir armağan elimizdeyken mi, yoksa onu kabullenip harekete geçtiğimizde mi?
Roman çok kısa, ama insanın zaaflarını, umudunu ve düşkünlüğünü yoğun ve nüanslı bir dille anlatıyor. Okurken önce sinirleniyorsun; Andreas’ın kendi hayatını sabote edişi sinir bozucu. Sonra acıyorsun — çünkü onda kendi ertelemelerimizi, küçük telafileri sürekli yarına bırakışımızı görüyorsun. Roth, bu aynayı öylesine dürüstçe tutuyor ki okur kendini sorgulamaktan alıkoyamıyor.
Joseph Roth’un yaşantısının son dönemindeki alkol mücadelesi düşünüldüğünde, eser bir bakımdan yazarın kendi iç hesaplaşmasının da izdüşümü gibi okunuyor. Bu kişisel arka plan, kitaba hem yumuşak bir hüzün hem de doğruluğu tartışılmaz bir samimiyet katıyor. Küçük mucizelerin, tesadüflerin ya da beklenmedik lütufların bir adamın birkaç haftasını nasıl şekillendirebildiğini gözler önüne seriyor.
Ben sevdim :)
teşekkürler şu kısacık kitapta yazılacak daha çok tartışılacak konu vardı ama daha fazlası da kitabın çoğunu anlatmaya girerdi :)
9/10
7 günde okudu
·Okunma: 19 Ekim 2025 15:26
·2025 42. kitabı
ben de okumuştum yıllar önce ama dünmüş gibi hatırlıyorum ne kadar üzüldüğümü
Eleştirinin Dozu Kaçınca...
Nielsen’in tespitleri bazı noktalarda sarsıcı olsa da, Harari ve Žižek’in tümüyle “şarlatan” ilan edilmesi hem indirgemeci hem de biraz haksızlık gibi görünüyor.
Şöyle düşünelim:
Kitaptan uzun bir inceleme oldu ama idare edin :)))))
Gelişmeye çalışırken aslında gerileşen sistemler, ezenler ezilenler, köle gibi çalıştırılan işçiler, isyanlar, ayaklara vurulan zincirlerdi anlatılanlar desem elbette ki bu ne biçim çocuk kitabı diyenler çıkacaktır. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki 7, 17, 27 hatta 37, 47'de bile okunabilecek türde bir kitaptır kendileri. İşyerinden arkadaşımın tavsiyesi ile kızıma okuttum sonra da kendim okudum.
Vasıf öngören'in marksist tarih anlayışı ile yazdığı iki ciltlik çocuk romanı. kitapların isimleri bile diyalektiği gösterir nitelikte; 1. cildin adı aydınlıktan karanlığa 2.sinin de karanlıktan aydınlığa. 10 çocuğun üretim aracını ve artı değeri bulmasıyla başlayan tarih yazımı, çevredeki çocukların katılmasıyla baskıcı bir despotizme dönüşür. Devamı için fazla spoiler vermeyeyim alın okuyun, lütfen...
Ya bak tekrar hatirladim ya ne muhtesem kitapti off