“İnsan en çok da ‘iyiymiş gibi’ yapmaktan yoruluyor. Herkese yetişmeye, herkesi kırmamaya çalışırken kendi içindeki sesi susturuyor. Sonra bir gün, kalabalığın ortasında bile kendini eksik hissediyorsun. Çünkü bazı yorgunluklar uykuyla geçmiyor; anlaşılmamış olmak birikiyor insanın içinde. Ve garip olan şu ki, bazen sana en iyi gelen şey birinin seni düzeltmeye çalışması değil, sadece gerçekten dinlemesi oluyor.”