“İçmişti Fuzuli bu alevden,
Düşmüştü bu iksir ile Mecnûn
Şi'rin sana anlattığı hâle...”
Ahmet Haşim
“İstenen hizmetkâr, hizmet edilenin halleri indinde, ya hâl ile veyâ söz ile vâkıf olan hizmetkârdır." Yânî rûhları ve nefisleri dirilten büyük enbiyâ hazarâtı, hidâyete kâbiliyeti olmayan kimselere, her ne kadar söz ile nasîhat etseler ve hâl ile ümmetlerine numûne olmak üzere, ibâdetler getirseler, onla-rın azgınlıkları ve şaşkınlıkları artar. Bu sûrette mümkünün "ayn"ı nasıl gerek-tiriyorsa, enbiyâ da o gereklerin indinde durur. Bundan dolayı nebîlerin vazîfesi, ancak genele "emr-i teklîfi"yi tebliğten ibâret olup,
28/KASAS-56 İnneke lâ tehdî men ahbebte ve lâkinnallâhe yehdî men yeşâ’
Muhakkak ki sen, sevdiğin kişiyi hîdâyete erdiremezsin. Fakat Allah, dilediğini hîdâyete erdirir.
âyet-i kerîmesi gereğince, hidâyet ehli olmayan ahmakların kalplerini îmân nûru ile aydınlatmaya hizmet edici olmazlar. İşte Hz. İsâ (a.s)ın sözü, bu hakikâti beyân eder ve bu sırrı açığa çıkartır.
Deli gönül, neyi özler durursun?
Acınacak dostun, cananın mı var?
Dünya yansa yorganın yok içinde,
+ Neden? Neden ben?
- Çünkü iyi kalpli ve insanlara her şeyden çok değer veren biriydin. Rin'e karşı, dostlarına karşı, hokageye karşı, diğer shinobilere karşı duyduğun büyük sevgi... Karanlığın eline düştüğünde bu dünya için eşdeğer boyutlarda nefret olarak ortaya çıkacaktı.
Ne eyleyem seyr-i cihanı, yâr olmayınca,
Ne kıymeti var meclisin, dildâr olmayınca?
Bülbül figân eyler güle, bahar gelir amma,
Ne fayda gülşenden bana, sen var olmayınca?
Şi'r söyle derler bana, mısralar dahi küskün,
Bir harfi cân bulmaz gönül, sen yâr olmayınca.
Ne şi'rin letafeti kalır, ne sözün tesiri,
Her kelâm nâkıstır bana, ikrâr olmayınca.
Sen manzaram, sen şi'rimsin, sen şükr ü tevekkülüm,
Sensin gönül tahtımda sultan, ağyâr olmayınca.
Aşk ben isem, maşuk sensin ey dilber-i nâzım,
Bu cân neylesin âlemi, didâr olmayınca.
ص❤