Aldırmam dünyevî kaderime;
Çok az dünyevîlik var içinde.
Yılların aşkı unutulunca,
Bir anlık kızgınlıkla,
Kederlenmiyorum kimsesizler bile;
Daha mutlu, daha kibar benden diye
Üzülme sen, kaderime benim
Ne de olsa ben gelip geçiciyim.
O ölünün aşkından, işte yatıyor orada,
Bulanmış parfümlere;
Saçlarındaki canlılıkla,
Gözlerindeki ölümle.
Bu nedenle tabutun üzerine
Yığıldım kaldım bir süre
Karanlık odalardan duyuldu mırıltılar
Ağıdıma eşlik ediyor olmalılar.
Çok çok uzun yıllar önce,
Deniz kıyısında bir krallıkta
Bir kız yaşarmış, belki tanırsınız onu,
Adı ANNABEL LEE.
Ve kız başka hiçbir şey düşünmezmiş
Beni sevmek ve benim onu sevmemden başka.
Sen benim herşeyimdin, aşkım
Ruhumun hasret çektiği
Deniz ortasında yeşil bir adaydın,
Bir çeşme ve bir mabed,
Harika meyveler ve çiçeklerle bezenmiş
Ve bütün çiçekler benimdi.