"Sonra ne mi oldu? Yendim kendi kendimi, acı çeken beni, külümü dağlara taşıdım ve daha da parlak bir ateş yaktım kendime. İşte o zaman hayalet kaçtı benden."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nefes alamadım diyorum sana. Nefes alamadım. Omzumdaki ağırlığın dahasını hissettim göğsümde. Kaburgalarıma çiçekler ekeceğim yaşta, birer birer mezar taşlarını diktim. Ölmeyen bir cesedi tabuta sığdırdılar, gıkımı çıkarmadım.
Kaybettim ışığımı, Gülen gözlerim gülmez oldu. Kanadımı kırdılar benim, Uçup coşan gönlüm uçmaz oldu. Gülüşüm, Bakışım, Susuşum, Sözlerim, Hepsi değişti... Naptılarr bana böyle! Ne hale getirmişler beni..Yorgunum ben dinlenemiyorum. Kırgınım, kırıklarımı toplayamıyorum. hayallerim var, kuramıyorum. yalnızım, kimsenin yanına gidemiyorum. en acısı da çekip gidiyorum, arkamda bıraktığım kırgınlıklarımı unutamıyorum"
Öyle anlar oluyor ki toprağın altında olmak istiyorum, başka anlardaysa tam tersine birlikte ağlamak için, evet, yalnızca ağlamak için, geçmiş hayatımızı gören veya yaşayan biriyle buluşmak istiyorum.