Gelelim Frida Kahlo'nun çok sevdiği Diego'dan, vazgeçme eşiğini anlattığı mektubunda, içimi acıtan cümlesine:
"Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde, vazgeçtim!''
Reklam
Geçmişimde ki insanları mı özlüyorum,
Yoksa o insanlar döneminde ki kendimi mi?
Bilemiyorum.
Sanki en çok kendime veda etmiş gibiyim.
Artık bu yorgunluk bu ruhuma fazla geliyor. Ben katlanamıyorum. Eğer bazı şeyleri alttan alıp ve asmıyorsam kendimi gecenin bir vaktinde avizenin tam yanına. Seni bir kere daha görme ihtimalinin verdiği umuttur. Doktorların çarelerinin çaresiz kaldığı bir hayatta ne kadar gülebilirim? Ancak ilaçlar ölmem için silah tetiği kadar iş görür. Nolur gel. Ve dizlerinde ağlamama izin ver.
Etrafımdakilere güvenmeyi çok istedim,
Derdimi dökmeyi çok istedim.
Ama onu bile çok gördüler.
Bir ben kaldım
Birde sevgiye aç olan ruhum...
Seni bu dünyada en çok ne üzdü deseler bağıra bağıra şunu söylemek isterdim; Bana küçük bir sevgiyi bile çok gördüler ama diğerlerine gani gani her şeylerini ortaya serdiler.. Bakın bunun acısını da hayal kırıklığını da anlatamam..
Reklam