Galiba ben insanlarla nasıl yaşanır bilmiyorum. İnsanlarla nasıl konuşulur, arkadaşlarla neler yapılır, sevgilin olursa onunla nasıl vakit geçirilir, biriyle arandaki mesafe nasıl ayarlanır... Ama hep biliyormuş gibi yaptım. Ve hep yanlış yaptım.
Biliyorum yine karşılaşacağız
Belki bir şehrin otogarında
Aynı tren istasyonunda
Belki de kalabalık içinde seslerimiz tanıyacak birbirlerini
Sonra gözlerimiz çarpışacak iki yabancı gibi kalp unutur mu hiç ağrısını..
keşke kaçabilsem. bildiğim, bana ait olan, sevdiğim şeylerden kaçabilsem. keşke gidebilsem burası olmayan herhangi bir yere. bu yüzleri, bu alışkanlıkları, bu günleri görmek istemiyorum artık. başka biri olmalı, hücrelerime sinmiş bu rol yapma saplantısının yorgunluğunu atmalıyım. uyku huzurla değil, hayatla çöksün üstüme. deniz kenarında bir kulübe, hatta dağların sarp eteklerinde bir mağara yeter bana. ne yazık ki istemekle olmuyor.
Her sabah uyandığımda hayata karışmak için özel bir caba sarfediyorum. Yüzüme taktığım maske mi gerçek, yoksa
Altında saklı olan ve benim "ben" demekten çekinmediğim varlık mı ? Her şey sahte..
Bir sigara yaktım ve bekledim. Kıyamete kadar bekleyecektim. Tanrı canımı alana dek..