"Bütün dünya sana sırtını dönüp gitse de ben, burada bir yerde sana sarılmak için bekliyor olacağım. Daha iyi, daha güzel, daha farklı birisi olmana gerek yok. Sen orada öylece, olduğun gibi güzelsin. Hayat seni incitecek gibi olacak bazen, yalnız hissedeceksin, fakat korkma! Ben varım."
Yağmur
@argoserbest
hfsaa
@geceninkaranligi_0
Yağmur
@argoserbest
hfsaa
@geceninkaranligi_0
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir mucize mi bekliyordun?
Belki biraz anlayış.
Neden anlayış göstersin ki sana?
Sus artık, uyumak istiyorum, uyumak ve onu unutmuş olarak uyanmak.
"Kendimi kalabalıkta kaybolmuş küçük bir çocuk gibi hissediyorum. Her yüz yabancı, tanıdık ses yok. Öyle çaresiz, öyle yapayalnız..."
Yattığımda ölmekten, bir daha uyanamamaktan başka bir isteğim olmuyor, ama sonra gene uyanıyorum ve bu korkunç süreç yineleniyor. Farkına varmıştım zaten; benim varolmaya hakkım yoktu. Rastgele ortaya çıkmıştım; bir taş, bir bitki, bir mikrop gibi var olup gidiyordum. Hayatım her bakımdan önemsiz mutluluklara yöneliyordu. Kimi zaman ne idüğü belirsiz işaretler gönderiyordu, kimi zaman da sonuçsuz bir viziltıdan başka bir şey duyulmuyordu...
Aslında ben kötü biri falan da değilim; daha doğrusu nasıl bir kadın olduğumu ben de bilmiyorum; ne aksiyim ne de uysal, ne alçağım ne dürüst, ne bir kahramanım ne de bir ödlek... Şimdi köşeme çekilmiş, zeki insanların bu hayatta hiçbir şey başaramayacaklarına ve önemli işleri yalnızca aptalların yaptığına dair bazı avuntularla ömür tüketiyorum. Evet, on dokuzuncu yüzyıl zeki insanı, öncelikle karaktersiz olmalıdır; bu, onun için bir zorunluluktur. Karakterli ve becerikli insan, aptal ve dar görüşlüdür.