"Umut gibi umutsuzluğun da acısı bitti. Sabır denilen cezada soğudu yürek. Kalktım yürüdüm elimdeki çaresiz soruyla: insan neden hep sona bırakır kendini?"
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çok yara aldım senden haberin olmadan. Çok kırıldım senin yüzünden sen bilmeden. çok ağladım belki de ilk defa biri için sen duymadan. Ama çok da mutlu oldum seninle sen farkındayken. Çok huzur buldum sen sarıldığında isteyerek. Çok güldüm belki de en çok senin yanında sen güldürürken. Ve çok ayrı kaldım senden belki isteyerek belki istemeyerek. Bir gün bir kez daha ve son kez buluşacağız. Son kez sarılacağız, son kez üstü kapalı yaralarımızı sarmaya çalışacağız, son kez gülüp, son kez ağlayacağız. Her şey son bulduğunda yaşanan her şeyi belki birimiz sonsuza kadar kalbine gömecek ve belki birimiz hiç unutmayacak. 🥀
Nefes alamadım diyorum sana. Nefes alamadım. Omzumdaki ağırlığın dahasını hissettim göğsümde. Kaburgalarıma çiçekler ekeceğim yaşta, birer birer mezar taşlarını diktim. Ölmeyen bir cesedi tabuta sığdırdılar, gıkımı çıkarmadım.
Kaybettim ışığımı, Gülen gözlerim gülmez oldu. Kanadımı kırdılar benim, Uçup coşan gönlüm uçmaz oldu. Gülüşüm, Bakışım, Susuşum, Sözlerim, Hepsi değişti... Naptılarr bana böyle! Ne hale getirmişler beni..Yorgunum ben dinlenemiyorum. Kırgınım, kırıklarımı toplayamıyorum. hayallerim var, kuramıyorum. yalnızım, kimsenin yanına gidemiyorum. en acısı da çekip gidiyorum, arkamda bıraktığım kırgınlıklarımı unutamıyorum"
Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor; her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı, duygulu görünenlerine bile güvenilmeyeceğine olan inancım güçleniyor.🍷