Rumeysa G.
@rmysa_g
Ben gelmedim dâvâ için, benim işim sevi için
~Ölene dek mihman.
Türkçe Öğretmeni
31 Aralık 2001
105 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocuklar üzerinden yetişkinlere eleştiri getiren, hikâyelerdeki komikliklerle düşündüren fakat gülerken "ağlanacak hâlimize gülüyoruz" dedirten bir eser.
Aziz Nesin'in sadece çocuklar için değil aynı zamanda anne-babalar ve öğretmenler için de yazmış olduğu eserde eğitimden ahlaka, fedakarlıktan çalışmaya... Pek çok noktaya değinilmiş. Eserde iki ana karakter var, Zeynep ve Ahmet. İkisi de beşinci sınıfa giden çocuklar ve aralarında mektuplaşıyorlar, başlarından geçen olayları aktarıyorlar. Eserde örnek verilen olayların günümüzde de tekrar ettiğini görmek tahmin etsem de acı vericiydi. Sınavda çekilen kopyalar, çok çalışmanın gerekliliğini savunup karşılığını alamamış insanlar, patronunun arkasından konuşup yüzüne gülmeler, ezbere eğitim...
Ufak gibi görünen o detaylar büyüyüp nasıl da çığ oluyor, ahlaken yanlış olup önemsenmeyen olaylar nasıl da büyüyüp normal bir gerçekliğe dönüşüyor günün sonunda... Kanıksamamak için okunmalı diye düşünüyorum, uyarı niteliğinde olan olaylarla "uyandıran" su gibi akıp giden bir eser.
O sadece bir "Kuzgun" mu?Şiir
"Acaba yazarlar edebiyat eserlerini nasıl kurgulayıp son hâline getirirler? Aralarından biri çıkıp da bu süreci bize anlatamaz mı?" diye son derece ilgi çekici birtakım sorularla eserine başlamış Edgar Allan Poe. Eser, başındaki bu sorularla beni kendine çekti ve sonuna kadar da merakımı koruyan bir eser olduğu için hemen okumaya koyuldum. Fırsatı kaçıramazdım. :)) Hemen tanıtayım zaten uzun bir eser de değil kendileri. Poe, eserin ilk bölümünde şiirini nasıl kurguladığını aşama aşama bize aktarır. Oldukça detaylandırır. Şiirinin çatısını Kuzgun olarak belirleyen Poe, onu oldukça melankolik bir kuş olarak vermiş ve şiir boyunca söylediği tek sözcüğü ise "asla" olarak seçmiş. (Nedenleri kitapta yer alıyor) İkinci kısımda ise planını anlattığı şiiri bizlere sunmuş. Şiiri oldukça akıcı ve akılda kalıcı buldum. İşte şiirden bazı satırlar:
“Ey kuş!” dedim, “Acayipsin, ya bir iblis ya kâhinsin,
Üstte Tanrı altta insan, hepimiz taparız ona,
Söyle bu kederli ruha, var mı ikinci bir vuslat,
Melek gibi Lenor’umu kucaklar mıyım acaba?
Sarar mıyım onu şöyle, yine mazideki gibi?
O an kuzgun dile geldi, cevap verdi, “Asla” dedi.
Kim deli kim akıllı?2023 Okuma Raporları
Durum hikâyesinin öncü isimlerinden Çehov, bu eserde gözlemlediğim kadarıyla tarzını yansıtmış. Öyküye altıncı koğuşta yer alan insanların birtakım özelliklerini anlatmakla başlayan Çehov, özellikle bir hastanın hikâyesine odaklanıyor: Ivan Dmitriç. Ivan Dmitriç oldukça zeki biri olmasına karşın yaşadığı tatsız olaylardan sonra kendini gerçekleştiren kehanete maruz kalıyor bana kalırsa. Başına gelen olumsuzluklar ve acılardan sonra kendi başına kalan ve yaşayan Dmitriç, ortada hiçbir neden yokken polislerin onu takip ettiğini ve onu tutuklayacaklarını düşünüyor. Dmitriç; bu fikirleri aklından bir türlü çıkaramıyor hatta sokağından geçen her polis onu yakalayacakmış gibi hareket ediyor, saklanıyor ve düşündüğü yanılsamalar da bir süre sonra gerçek oluyor. Hastanede görevli olan Doktor Yefimiç karakteri ise hayatta pek de acı görmemiş (Dmitriç'in tabiriyle :D), entelektüel sayılabilecek bir karakter. Arkadaşıyla derin sohbetler etmekten, kitap okumaktan keyif alan biri. Yefimiç ile Dmitriç'in karşılaşmasıyla birlikte karakterlerin görüşleri çatışmaya uğruyor ve derin mevzular aktarılıyor. Dmitriç ile entelektüel muhabbetler etmek için altıncı koğuşa sık sık uğrayan Yefimiç bir süre sonra dikkatleri üzerine çekiyor. Dmitriç ile zıt görüşlerde olan Yefimiç'in hikâyenin sonundaki durumu beni oldukça etkilemişti. Öyküyü hem konunun derinliğini daha iyi kavramak için hem de perspektif geliştirmesi açısından tekrar okumak faydalı olacaktır diye düşünüyorum.