Bilmezdim ben seni sevmeden önce,
Sevmenin bu kadar zor olduğunu.
Sensiz ateşlerin bir lahzada buz,
Seninle buzların kor olduğunu.
İnsan aşk uğruna yola düşünce,
Köprüden geçermiş o kıldan ince.
Duyar inanmazdım, başa gelince
Anladım köprünün var olduğunu.
Reklam
Virane kalbime ne yaptın?
Bak deli aşkım, ne yaptın?
Alışkanlık kozasında rahat uyuyordum;
Kelebek kanadıma ne yaptın?
Gözlerinin kadehinden daha içmeden sarhoş oldum,
Meyhanem sarhoş oldu; ne yaptın?
Yaslanılmaya layık değil miydim?
Omuzlarımın hasretine ne yaptın?
Beni yordun, kendin de yorgun gittin ey yolcu!
Yuvama ne yaptın?
Dünyam yağmurlu oldu gözyaşlarınla,
Yuvamın çatısına ne yaptın?..
Narsist bir birey, temelde derin bir özgüvensizliği örtbas etmek adına inşa ettiği görkemli bir sahte benlik üzerinden dünyayı algılar. Bu durum, başkalarını sadece kendi ihtiyaçlarını karşılayan veya hayranlık sağlayan nesneler olarak görmesine yol açtığı için empati yeteneğinin ciddi şekilde kısıtlanmasına neden olur. İlişkilerinde sürekli bir onay ve özel muamele beklentisi içinde olan bu kişi, en ufak bir eleştiriyi bile varoluşsal bir tehdit olarak algılayıp manipülatif savunma mekanizmalarına başvurabilir. Sonuç olarak narsizm, bireyin kendi yarattığı kusursuzluk illüzyonuna hapsolduğu ve gerçek insani bağlar kurmakta zorlandığı, dışarıdan mağrur ancak içeriden oldukça kırılgan bir döngüdür.
Vaat ile oyalanma
Bir eve misafirliğe gittiğini düşün, ev sahibi sana diyor ki; "Tatlı yer misin?". Sen de "Olur" diyorsun ama o getirmek yerine sohbete devam ediyor. Sen de merak ediyorsun; "Acaba ne gelecek?", "Niye hala gelmedi?". En sonunda ev sahibi sana diyor ki; "Aslında ben hiç tatlı almamıştım, sadece sohbet etmeye ihtiyacım vardı." Ama bu sırada senin açlığın arttı ve başta var olmayan bir ihtiyaç yarattı sende.
Bu yüzden de kalmaya devam ettin.
İşte bazı insanlar seninle bir gelecek düşündüklerini söyleyerek sana umut vadeder, seni o yola inandırır. Hayaller satar ama hiçbir zaman gerçek bir adım atmaz. Sadece beklentiye sokar ve oyalar. Aslında tek merakı senin tarafından kabul görüp görmeyeceğini kendine göstermektir. Duygusal ihtiyaçlarını doyurunca da tatmin olur, çeker gider. Dönüp seni bir daha yoklar; hala orada olup olmadığını görmek için. Çünkü ne zaman lazım olacağın belli olmaz.
Seni sevmediği için üzülmenden korkmaz ama ona sağladıklarını sevdiği için seni kaybetmekten korkar. Geriye ise sana koskoca bir kelime kalır; SANMAK.
...
Nereden bileceksin, şehrin sokaklarında
Kaybolan ışıkların gözlerim olduğunu
Her seher yüreğimde açan karanfillerin
Her akşam ellerimde sararıp solduğunu
Nereden bileceksin
Kim bilir, belki bir gün kapıma geleceksin
Siyah tüylü martılar yorgun pencerelerde
Benimle ağlayacak benimle güleceksin
Göğsümde ızdırabı deniz fenerlerinin
Hayatımdan fışkıran hüzne gömüleceksin
Her şairin bir gülle bahtiyar olduğunu
Bir sana bir göklere baktığım gün hatırla
Gönlümün kahrın ile ihtiyar olduğunu
Sigaramı sessizce yaktığım gün hatırla
...
Reklam