Gözyaşından önce gelen o sessiz sızı…
Kimseye anlatamadığın,
anlatsan da eksik kalacağını bildiğin hâl.
İçinde biriken kelimeler var,
çıkmak istiyor ama yol bulamıyor.
Gülüyorsun belki,
ama kalbin hep bir adım geride kalıyor.
Üzgünsün çünkü anladın,
çünkü sustun,
çünkü hak ettiğin açıklamayı alamadın.
Ve en çok da,
haklıyken yalnız kalmanın yorgunluğu çöktü içine.
Bu üzüntü geçici olabilir,
ama şu an gerçek.
Ve gerçek olan her duygu,
anlaşılmayı hak eder.
Bir yanda insanı hiçe sayan düzen.
Öte yanda düzeni hiçe sayan insan.
Bir yanda laubaliliğe yol açan muhabbet.
Öte yanda insanı robotlaştıran disiplin.
Hâlâ ortayı bulamadık.