r
@rosatacc
İnterior
11 Mayıs
15 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Neden en iyi insanlar bile diğerlerinden bir şey saklıyorlar ve onları bir şeyden mahrum bırakıyor gibi görünüyorlar? Eğer sözcüklerimizin nafile olmayacağını biliyorsak, neden kalbimizdekileri açık açık söylemiyoruz? Bu yüzden herkes gerçekte olduğundan daha sert görünüyor. Sanki hepimiz duygularımızı çok erken açıklarsak incineceğimizden korkuyor gibiyiz.
Sayfa 83
İnsanın kafasına kimi zaman öyle çılgınca, öyle akıl almaz düşünceler saplanır ki, bu düşüncelerin gerçekleşeceğine gerçekten inanmaya başlar. Eğer bu düşünce çok güçlü ve tutkulu bir isteğe dayanıyorsa, çoğu zaman yazgının hazırladığı, kader gibi, gerçekleşmemesi olanaksız, kaçınılmaz bir şey gibi görünür. Belki de bu, önsezilerin bir birleşimi, istencin olağanüstü bir çabası, imgelem kudretinin doğurduğu bir tür zehirlenme ya da buna benzer bir şeydir.
Sayfa 150
Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına,
Düşmüş bir kibrit çöpüne..
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni..
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini..
Sanat eseri, eşsiz bir mizacın eşsiz bir sonucudur. Güzelliği, yaratıcısının kendisi oluşundan ileri gelir. Başkalarının ne istedikleriyle hiçbir ilgisi yoktur. Hatta sanatçı başkalarının istediğine dikkat kesilip talebi karşılamaya kalktığı anda sanatçılıktan çıkar ve sıkıcı ya da eğlendirici bir zanaatkara, namuslu ya da namussuz bir tacire dönüşür. Sanat, dünyanın görüp göreceği en yoğun bireysellik biçimidir.
