Ayşegül
@rose_bella
Memleketinden kopmak zorunda kalan her insanın aynasından bir yarım kalmışlık yansırdı. Ondan daha iyi gören olamazdı bu arada kalmış yansımayı. Ne buralı olurdu insan ne de oralı. Ömür pusulasız bir gemi misali bocalamaktan ibaret kalırdı.
Zaman benim için gerekli bir kavram olmaktan çıkmıştı. Hemen her gün aynı şeyleri aynı saatte yaşamaktaydım.
ruhumu ruhunuza bağlayan bir köprü olmalı içimde ve sizin içinizde ki bu kadar bağlıyız birbirimize
dün gece bir şey ağ attı üzerime
uyurken hem de, öyle savunmasız
siyah bir pelerini vardı bay antuan
uyandım ve “korkma” dedim kendime
“korkma, insana ancak bir insan zarar verir”