Bugün hayatımın en kötü günü...
Daha önce hiç kayıp yaşamamıştım, daha önce hiç bu duyguyu tatmamıştım. Ama kader sonunda en sevdiğim kişiyi benden aldı. Hem de ona büyük acılar çektirdikten sonra...
Şu an o kadar üzgünüm ki anlatamam. Pişmanım, büyük bir boşluğun içindeyim. Hâlâ her şey gerçek değilmiş gibi hissettiriyor. Daha hâlâ onu kaybettiğimi idrak edemiyorum. Muazzam bir korku ve bilinmezlik içerisindeyim. Kelimelerim bile bana ihanet etmiş vaziyette; artık bundan sonra ne yapacağımı hiç bilmiyorum.
2026'dan nefret ediyorum. 29 Ocak'tan nefret ediyorum. O gitmişken geride kalmış olmaktan nefret ediyorum.
Annemi şimdiden çok özledim. Artık onu bir daha hiç göremeyeceğim, onu bir daha asla öpemeyeceğim. Keşke bu acıyı ne o ne de biz yaşamasaydık. Keşke düne geri dönebilseydik...
Bu günü hem hafızamdan silmek hem de hiç unutmamak istiyorum. Ama annem gitti ve bir daha da asla geri gelmeyecek...
Başınız sağolsun.. Ölüm her nekadar hayatın gerçeği olsa da, en yakınımızı kaybetmek kabullenmesi zor bir hakikat. Allah cennetinde kavuştursun sizi anneciğinizle
Amin, inşaallah annem cennete gider. Ben çok önemli değilim ama onun bundan sonra hep mutlu olmasını istiyorum. Yeter ki annem artık hiç acı çekmesin, bir daha asla sıkıntıya düşmesin. Sana da minnettarım. Desteğin gerçekten çok güzel.
"Özellikle Eminönü ilçesi tümüyle turistik hale getirilerek, sadece yabancılara hitap eden, son derece kötü restore edilmiş ahşap binaların otele, bara dönüştürülerek yabancıların hayalindeki Doğu imgesini tatmin edecekleri mekânlar haline getirilmesi teşvik edilmiştir."