Bu bir sene içinde,birkaç defa,kendimi zapt edemedim,ağladım. Fakat bunların hiçbirisinde bu gece gözkapaklarımın içini yakan yaşlarda ki acılık yoktu. O vakit,sadece gözlerim ağlamıştı. Bu gece gönlüm ağlıyor...
Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan,yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye,kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar,her birinin gönlümüzden kopup ayrılması , bir ayrı sızı uyandırırmış.