Rüm.
@rumuzumrum
21 Ağustos 2002
146 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Bir süredir birine bir konuda yardım ediyorum. Yapmam gerekenin bu olduğunu düşündüğüm için durumdan çok da rahatsız değilim. Yardımcı olmazsam vicdanen rahat edemem zaten. Ama bu süreçte çok zorlanıyorum. Hayatımdan, isteklerimden feragat ediyorum. Yardımcı olduğum kişi ise hayat şartlarından dolayı hayatına daha normal devam ediyor. Zorlandığımın farkında. Bu durum onun da hoşuna gitmiyor. Bana ekstra bir yük oluşturmamaya çalışıyor. Farkındayım. Ama ben yorulup sessizleştikçe o bu sessizliğime ortak oluyor. Bana alan tanımaya çalışıyor belki ama o geri çekildikçe, sustukça ben daha da bunalıyorum. Sanki yorulduğumu biliyor ama durumu düzeltmek için bir şey yapmıyormuş gibi geliyor. İyi niyetle belki sakinleşmemi bekliyor ama ben yorulmamın bi önemi yokmuş ve o sadece sessiz kalıp izliyormuş gibi hissediyorum. Çok garip. Sessizliği paylaşabilmek normalde hoşuma gider ama bu sefer sessizlik beni boğuyor. Bir teşekkür bekliyorum. Bir sarılma ya da. Ne bileyim işte. Basit bir destek, yardımımın işe yaradığını belli eden ufak bir işaret. Gözlerinden anlasam da yetmiyor. Nankörlük mü ediyorum? Yoksa ondan daha fazlasını istemek hakkım mı? Sınır bu işin neresinde? Bilmiyorum. Ve bu daha da çaresiz hissettiriyor malesef...
Hayatın ne kadar kötü olursa olsun her zaman yapabiliceğin ve başarabileceyin bir şey vardır.. Ve nefes alıyorsan umut vardır.