Mürekkebim tükendi, sayfalarım yıprandı artık. Aynı hisleri yaşamaktan kelimelerim bile yoruldu. Binlerce kez haykırdım titrek mum ışığına. Yetmedi yüzlerce kez titredim masamın başında. Yetmedi onlarca kez kendimi suçladım. Her seferinde yaprakları gözyaşlarımla imzaladım.
masum beyaz bir kağıda,
yine döküldü adının harfleri.
her satırda sen ve kokun,
öyle bir özlemdeyim sana.
geçer mi bilmem,
geçsin de istemem.
ruhum akıyor damla damla,
öyle bir özlemdeyim sana.
ve senin de beni sevdiğini en içlerde her zerremle hissediyorum. Sevgi midir böyle insanı iyileştiren yoksa seven mi? Hangisidir bilmem ama ben yıllarca sevgiye de muhtaç kalmışım sevene de. Sana da ihtiyacım varmış sevgine de.